Η ώρα είναι 5 το απόγευμα κάθομαι στον υπολογιστή και κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Είναι Δεκέμβρης και τώρα πια ο ήλιος βασιλεύει νωρίς. Χαζεύω τον ουρανό, με μια στρώση σύννεφα και τα υπέροχα χρώματα από πάνω που ξεκινούν από το σκούρο μπλε για να φτάσουν στο πορτοκαλί και να χαθούν στο γαλάζιο. Το μυαλό μου ταξιδεύει πολλά χρόνια πίσω, στο γυμνάσιο που τότε υπήρχε πρωινή και απογευματινή βάρδια. Αυτή η ώρα στο σχολείο ήταν η καλύτερη γιατί κοίταζα έξω από τα μεγάλα παράθυρα τον ουρανό και μαγευόμουν από τα υπέροχα χρώματα που με ταξίδευαν μακριά από τα δύσκολα και πολλές φορές βαρετά μαθήματα.

Στο Λύκειο είχα την τύχη να επισκεφθώ και την Σαντορίνη, της οποίας, ομολογώ, το τοπίο δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ελλάδα. Φυσικά δεν ήταν δυνατόν να μην επισκεφθώ την φημισμένη για το ηλιοβασίλεμά της Οία. Φτάνοντας εκεί ακολούθησα το πλήθος του κόσμου που κατευθυνόταν προς την πλευρά του νησιού που φαίνεται καλύτερο το ηλιοβασίλεμα. Εκεί που βλέπεις μόνο τον ήλιο να χάνετε μέσα στην θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, το γεγονός ότι όταν γίνεται αναφορά παγκοσμίως για τα καλύτερα ηλιοβασιλέματα, η Σαντορίνη είναι πάντα μέσα.

Την αγαπημένη μας Σαντορίνη συντροφεύουν σε αυτή την κατηγορία τo νησί Μπόρα Μπόρα της Ταϊτης, οι Μαλδίβες, το Taj Mahal στην Ινδία αλλά και η Αφρικανική Τανζανία και τα Highlands της Σκωτίας.

Προσωπικά πάντως πιστεύω ότι όπου υπάρχει ουρανός, υπάρχει και ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα.