Όταν τα υ έγιναν ι

Πριν πάω σχολείο ήθελα τόσο πολύ να μπορούσα να γράφω και να διαβάζω. Θυμάμαι ότι είχα ένα τετράδιο και ένα μολύβι και έγραφα “αλαμπουρνέζικα”. Όταν λοιπόν πήγα τελικά σχολείο και έμαθα να γράφω έπαθα το πρώτο μου σοκ με την μητέρα μου. Σε κάποια γραπτά της, συνήθως γράμματα ή ευχετήριες κάρτες προς την οικογένειά της στην Αμερική, παρατήρησα κάποια περίεργα σύμβολα πάνω στις λέξεις. “Καλά τι είναι αυτά;” σκέφτηκα, “η μαμά μου δεν ξέρει να γράφει”, είπα. Μου εξήγησε ότι πιο παλιά έτσι έγραφαν αλλά για κάποιο λόγο μου ήταν δύσκολο να το κατανοήσω τότε… Αργότερα βέβαια, σε μεγαλύτερη τάξη, έμαθα ότι πράγματι αυτά τα σημαδάκια ήταν παλιότερα οι τόνοι που χρησιμοποιούσαν, περισπωμένες, δασείες και κάτι τέτοια. Η αλήθεια είναι ότι αισθάνθηκα πολύ τυχερή που ξεκίνησα το σχολείο με το μονοτονικό, γιατί τα άλλα από το λίγο που τα είδα, ήταν μεγάλος μπελάς. Θα παραδεχτώ όμως ότι για χρόνια “κορόιδευα” λίγο την μητέρα μου που ήταν πολύ “μεγάλη” και έγραφε έτσι. Να σημειώσω εδώ ότι με την μητέρα μου έχω μόλις 16 χρόνια διαφορά. Τότε μου φαίνονταν πολλά τώρα όμως συνειδητοποιώ ότι η διαφορά είναι αρκετά μικρή και μάλιστα τυχαίνει να έχω ακριβώς την ίδια διαφορά ηλικίας με την μικρότερη αδερφή μου. “Η ειρωνεία της ζωής”. Η μαμά μου λοιπόν για εμένα ανήκε στην προηγούμενη γενιά!

Κάποια στιγμή στη ζωή μου λοιπόν ήρθε το δεύτερο μεγάλο σοκ. Ήταν τότε που έγραψα την λέξη πάρτυ και με διόρθωσαν λέγοντάς μου ότι γράφεται πάρτι. Στην αρχή δεν το πίστευα για να πω την αλήθεια και όμως έτσι ήταν. Φυσικά με το καιρό και με την βοήθεια του ορθογραφικού ελέγχου των προγραμμάτων επεξεργασίας κειμένων ανακάλυψα ότι και το σέξυ γράφετε πλέον σέξι και το αυγό – αβγό και άλλα τέτοια. Άκουσον άκουσον… μέχρι και σήμερα δεν μπορώ να τις χωνέψω αυτές τις αλλαγές. Όταν βλέπω τις νέες λέξεις μου βγαίνουν τα μάτια, τις θεωρώ ανορθόγραφες. Στα προσωπικά μου γραπτά για να είμαι ειλικρινής τις γράφω όπως τις έχω μάθει και μάλιστα με πολύ κόπο γιατί δεν ήμουν και ποτέ άσος στην ορθογραφία.
Και τώρα έρχεται ο επτάχρονος γιος μου να δει τα γραπτά μου… και να απορήσει με τη σειρά του, “μα πως γράφει έτσι αυτή η μαμά μου”. Και μάλιστα να μου πει ευθαρσώς “καλά μαμά εσύ σχολείο δεν πήγες;”. Και τότε συνειδητοποιείς πως κάπως έτσι πέρασες στην προηγούμενη γενιά.