Ο χρόνος σταματά στο “επτά 7”

Είναι ήδη Πέμπτη και το μυαλό σταμάτησε μια βδομάδα περίπου πριν, όταν επισκέφτηκα το εστιατόριο “Επτά 7”.

Ήταν μια κουραστική μέρα. Δουλειά, παιδιά και δύο απογευματινά event στα οποία έπρεπε να παραβρεθώ εκπροσωπώντας το περιοδικό. Ο δρόμος μου μ’έβγαλε χαμηλά στην Ερμού, πολύ κοντά στο εστιατόριο “Επτά 7” (Ερμού 119 & Άστιγγος 10), που πολλοί διάσημοι προτιμούν, όπως διαβάζω στο {vesper}! Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι μετά από μια δύσκολη μέρα αξίζει να κακομάθω λίγο τον εαυτό μου.

Μπήκα στο εστιατόριο και το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν το εντυπωσιακό γυάλινο πάτωμα, μέσα από το οποίο μπορείς να διακρίνεις εντυπωσιακά αρχαία ευρήματα. Όσο για την διακόσμηση ήταν ένα πολύ όμορφο πάντρεμα του παραδοσιακού με το μοντέρνο, που δημιουργούν έναν ατμοσφαιρικό χώρο υψηλής αισθητικής.

Ήρθε η ώρα του φαγητού και πραγματικά κατάλαβα γιατί ακούγεται τόσο αυτό το εστιατόριο. Το ύφος του μενού, που φέρει την υπογραφή του chef Γιάννη Στανίτσα, έρχεται σε συμφωνία με την αισθητική και την ατμόσφαιρα του χώρου. Πραγματικά ποιοτικό φαγητό, ψημένο όπως πρέπει, με ευωδιές Μεσογειακών βοτάνων και μυρωδικών. Δοκίμασα τα υπέροχα ραβιόλια Coq Au Vin και το σαγανάκι άγριων μανιταριών με λάδι λευκής τρούφας, δοκίμασα ψαρονέφρι με πουρέ γλυκοπατάτας και σάλτσα Πόρτο, κοτόπουλο σχάρας με ξερή μυζήθρα και σάλτσα με κρασί Λήμνου και μοσχαρίσιο φιλέτο με σπαράγγια και μανιτάρια. Μάλλον σκέφτεστε ότι ήμουν λίγο υπερβολική γι’αυτό και θα σας προλάβω και θα πω ότι ήμασταν παρέα τριών ατόμων και φυσικά δοκίμασα από τις επιλογές τους. Ήταν όλα τόσο υπέροχα που νομίζω ότι θα μπορούσα να τα φάω όλα και μόνη μου!

Εντύπωση επίσης, μου έκαναν οι τιμές. Για την ποιότητα του φαγητού ήταν εξαιρετικές. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, σκεφτόμαστε διπλά να επισκεφθούμε ένα gourmet εστιατόριο για να μην πω ότι κάποιοι το φοβούνται κιόλας. Σας πληροφορώ ότι οι τιμές ήταν πολύ κοντά σε γνωστές αλυσίδες εστιατορίων οι οποίες όμως δεν φτάνουν ούτε κατά το ήμισυ την ποιότητα και την γεύση των πιάτων που δοκίμασα.

Το σημαντικότερο όμως απ’ όλα ήταν ότι ο χρόνος για εμένα σταμάτησε στο “Επτά 7”. Είχα περάσει τόσο καλά που την επόμενη μέρα ότι και να πήγαινε στραβά το αντιμετώπιζα με ηρεμία κι ένα χαμόγελο βρισκόταν διαρκώς στο πρόσωπό μου από το γευστικό ταξίδι της προηγούμενης μέρας.