Παρατηρούμε στα έργα σας ότι στα πρόσωπα υπάρχει μεγαλύτερη λεπτομέρεια σε σχέση με το υπόλοιπο έργο. Συμβαίνει, όντως, αυτό και γιατί;
Τα πρόσωπα είναι αυτά που υφίστανται δράση μέσα στα έργα. Ακόμα και όταν δεν φαίνονται, για παράδειγμα είναι γυρισμένα πλάτη, από τον τρόπο κατασκευής του σώματος ή του πίσω μέρους του κεφαλιού τους, όλοι φανταζόμαστε πως θα είναι το πρόσωπό του. Εκεί μάλιστα δημιουργείται και ένα μυστήριο. Μερικές φορές όταν θέλω να δημιουργήσω παραπάνω μυστήριο για τον πρωταγωνιστή μου τον γυρνάω πλάτη. Παίζω λοιπόν με τα πρόσωπα, με τις εκφράσεις τους, με τα βλέμματα αλλά και τις κινήσεις των χεριών και γενικώς την γλώσσα του σώματος. Δεν νομίζω ότι είναι μόνο το πρόσωπο αλλά όλο το σύνολο. Ίσως, όμως, το πρόσωπο να σου δίνει περισσότερα στοιχεία. Άλλωστε και στην ζωή όταν γνωρίζεις κάποιον προσπαθείς να τον “αναγνωρίσεις” μέσα από το πρόσωπο. Ποιος είναι, τι προθέσεις έχει, όλα αυτά που προσπαθείς να «διαβάσεις» στο πρόσωπό του.
Υπάρχει και κάτι άλλο με το οποίο ασχολείσθε παράλληλα με την ζωγραφική;
Ήταν και είναι δύσκολο να ζεις μέσα από την Τέχνη και δυστυχώς όσο περνάει ο καιρός τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα.
Μπορώ να πω, πως στην αρχή ήταν πιο εύκολα για εμένα γιατί είχα την τύχη να μαθητεύσω δίπλα στον Δημήτρη Μυταρά και τον Γιάννη Μόραλη οι οποίοι μας βοήθησαν πολύ όλους τους φοιτητές. Μας καθοδήγησαν για το πως θα βγάλουμε την δουλειά μας προς τα έξω και μας σύστησαν σε γκαλερί, συλλέκτες και στο ευρύ κοινό. Έτσι από την Σχολή ακόμα ξεκίνησα να πουλάω τα έργα μου. Την δεκαετία ’90 και 2000 όλα τα πράγματα γνώρισαν οικονομική άνθιση. Τώρα, ως γνωστόν, η κρίση έχει δυσκολέψει πολύ τα πράγματα, ιδιαίτερα στην Τέχνη που θεωρείται ένα είδος πολυτελείας και μπορεί κάποιος να ζήσει και χωρίς αυτό. Έτσι και εγώ παράλληλα απασχολούμαι και ως δάσκαλος στην σχολή ΑΚΤΟ.
Μετά την Καλών Τεχνών συνεχίσατε τις σπουδές σας στο Παρίσι. Είδατε διαφορά με την Ελλάδα;
Όντως πήρα υποτροφία από το Γαλλικό Κράτος και το Ελληνικό Κρατικό Ίδρυμα Υποτροφιών και έτσι από το ’87 έως το ’91 βρέθηκα στο Παρίσι, στο εργαστήριο του Λεονάρντο Κρεμονίνι. Η διαφορά της Σχολής Καλών Τεχνών με την L’Йcole Νationale Supérieure des Beaux–Arts de Paris ήταν τεράστια. Όχι φυσικά σαν επίπεδο σπουδών, γιατί η Καλών Τεχνών ήταν εξαιρετική, αλλά στο γεγονός ότι η Ελλάδα είναι Kράτος ανάδελφο, η Σχολή είχε μόνο Έλληνες φοιτητές. Στο Παρίσι οι φοιτητές ήταν από όλο τον κόσμο, οπότε βρέθηκα σε ένα περιβάλλον, όπου αναμιγνύονταν τόσες πολλές και διαφορετικές κουλτούρες. Έτσι ο διάλογος είναι πιο γόνιμος και πιο πολυεπίπεδος. Φυσικά δεν το συζητώ για το ίδιο το Παρίσι με τα τεράστια μουσεία και τις εκπληκτικές εκθέσεις. Το Παρίσι, τότε, ήταν κέντρο συνάντησης όλων των καλλιτεχνών. Πιστεύω, βέβαια, ότι σήμερα δεν είναι πια, αλλά την θέση του έχει πάρει το Βερολίνο, το Λονδίνο και η Νέα Υόρκη.
Παρακολουθείτε άλλους καλλιτέχνες; Επηρεάζεστε από αυτούς;
Εννοείται, πρώτα από όλα είμαι λάτρης της τέχνης και μετά ζωγράφος. Θαυμάζω ανθρώπους από όλες τις τέχνες όπως ο σκηνοθέτης Πέδρο Αλμοδόβαρ, ο ζωγράφος Άνσελμ Κίφερ, ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ, ο Νέο Ράουχ.
Από μουσική ακούω από ροκ μέχρι hip hop και trip hop.
Τι σας βοηθάει και σας εμπνέει στη ζωγραφική;
Ακούω πολύ μουσική, διαβάζω και όταν βρίσκω χρόνο προσπαθώ να βλέπω κινηματογράφο.
Τι άλλο σας χαλαρώνει;
Η συλλογή μου από παλιά παιχνίδια. Τα μαζεύω από το 1980 και σήμερα έχω περίπου 20.000 αντικείμενα που χρονολογούνται κυρίως πριν το 1960.
Τι “είδους” άνθρωπος είστε;
Ένας συνηθισμένος άνθρωπος, θα έλεγα. Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάτι ιδιαίτερο που να με χαρακτηρίζει.
Σας αρέσουν οι εντάσεις;
Όχι και δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που του αρέσουν οι εντάσεις. Άλλωστε στην Τέχνη υπάρχουν άλλου τύπου εντάσεις. Στην Τέχνη γενικά μπορεί να γελάς με πράγματα που στην πραγματική ζωή θα έκλαιγες. Η Τέχνη είναι γενικά ένα ψέμα που λέγεται με πειστικό τρόπο. Δεν σημαίνει ότι, ό,τι σε κάνει δυστυχισμένο στη ζωή σε κάνει και στην τέχνη. Τρανό παράδειγμα αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο έχει συμβολοποιηθεί ο Εσταυρωμένος. Πρόκειται για μια εικόνα τρομερής οδύνης. Όμως, μέσω της πίστης και της Τέχνης μας προκαλεί ένα γλυκό συναίσθημα, μια κατάνυξη.
Σελίδα 2 από 3
Leave a reply