Προτιμάτε κάποια συγκεκριμένα χρώματα στις δημιουργίες σας;
Λειτουργώ στην ζωγραφική σαν το χειρουργό. Ο χειρουργός αναλόγως με τον ασθενή και την πάθηση του ασθενούς χρησιμοποιεί τα αντίστοιχα εργαλεία. Έτσι και εγώ χρησιμοποιώ κατά περίπτωση ό,τι χρειάζεται.
Στη ζωή σας έχετε κάποιο αγαπημένο χρώμα;
Όχι δεν έχω.
Παρ’ όλ’ αυτά αν θα έπρεπε να ζήσετε μόνο με ένα χρώμα, ποιο χρώμα θα ήταν αυτό;
Το μαύρο θα έλεγα. Ίσως γιατί σε αντίθεση με τους υπόλοιπους εγώ το θεωρώ χρώμα και το βάζω συχνά στους πίνακές μου. Οι περισσότεροι ζωγράφοι πιστεύουν ότι δεν πρέπει να το χρησιμοποιείς, ούτε να το αναμιγνύεις με τα άλλα χρώματα. Εγώ δεν έχω τέτοια ταμπού, δεν βάζω στο μυαλό μου απαγορεύσεις, γιατί θεωρώ ότι η ζωγραφική είναι ένας ηδονικός χώρος στον οποίο πρέπει να κάνεις ό,τι σου αρέσει.
Παρατηρούμε ότι τα παιδικά πρόσωπα έχουν την μορφή μεγαλύτερης ηλικίας. Υπάρχει κάποιος λόγος για αυτό;
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ζωγραφίσει ποτέ παιδί. Τα παιδιά που υπάρχουν στους πίνακές μου είναι μικρογραφίες των μεγάλων. Συνήθως, οι άντρες εικονίζονται ως παιδιά και οι γυναίκες «υπερέχουν» αναδεικνύοντας το ανάστημα και τον ρόλο τους. Αυτό, γιατί πιστεύω, ότι η γυναίκα είναι το ισχυρό φύλο και ο άντρας το ασθενές. Έτσι υπάρχει πάντα μια κυριαρχική γυναίκα ή μια γυναίκα προστατευτική.
Πότε καταλαβαίνετε ότι έχει τελειώσει ένα έργο;
Δύσκολη ερώτηση, γιατί πολλές φορές έχει τελειώσει ένα έργο και εγώ συνεχίζω να επεμβαίνω πάνω του και μάλιστα κατά ομολογία τρίτων χαλώντας το. Το έργο τελειώνει μέχρι να σου τελειώσει η εμμονή που έχεις με αυτό. Όταν έχει αποκτήσει μια «αυτονομία» και δεν χρειάζεται να το «φροντίσεις» άλλο. Ναι, πολλές φορές το καταστρέφω, όπως με τον ίδιο τρόπο μπορεί να καταστρέψει ένας γονιός το παιδί του.
Πόσος χρόνος χρειάσθηκε για να ολοκληρώσετε την τελευταία σας έκθεση;
Αυτή η έκθεση είναι δουλειά των τελευταίων δύο-τριών χρόνων. Τα θέματα είναι διαφορετικά μεταξύ τους και προέκυψαν στην πορεία. Όπως είναι και ο τίτλος της έκθεσης “Fluid Frames”, πέραν από τα ρευστά πλαίσια των διαφόρων “ζωγραφικών γλωσσών”, δηλαδή σε ένα έργο μπορεί να υπάρχουν κλασικά στοιχεία, τα οποία να αναμειγνύονται με νατουραλιστικά αλλά και κάποια ποπ αρτ στοιχεία. Συγχρόνως, όμως, και τα πλαίσια ενός έργου είναι ρευστά και μπορούν να συνδέονται με τα όρια των υπόλοιπων έργων. Όταν δημιουργώ ένα νέο έργο έχω στο μυαλό μου όλα τα προηγούμενα. Έτσι μπορείς να βάλεις δίπλα του οποιοδήποτε έργο και να συνδεθούν αρμονικά μεταξύ τους. Μάλιστα αν αλλάξεις το έργο που θα τοποθετήσεις δίπλα του μπορείς να διηγηθείς μια άλλη ιστορία.
Πώς ισορροπείτε την επαγγελματική με την οικογενειακή ζωή;
Προσπαθώ πάρα πολύ να είμαι καλός γονιός. Η αγάπη είναι αυτή που σε κάνει καλό γονιό αλλά θέλω να είμαι συνεπής και στο ρόλο μου. Από την άλλη θέλω να είμαι συνεπής και σε αυτό που προϋπήρχε της οικογένειας, δηλαδή τη ζωγραφική. Δουλεύω 8 με 10 ώρες την ημέρα, αν δεν έχει προκύψει κάτι που να απαιτεί περισσότερο χρόνο. Αισθάνομαι τυχερός που έχω το «δεκανίκι» της ζωγραφικής και της Τέχνης γενικότερα. Θεωρώ την Τέχνη τεράστια ψυχολογική υποστήριξη. Επιπλέον είμαι τυχερός που και η σύζυγός μου ασχολείται με την ζωγραφική και υπάρχει κατανόηση.
Δεν είναι δύσκολο να ασχολείσθε και οι δυο με το ίδιο επάγγελμα;
Καθόλου. Υπάρχει τέλεια αρμονία. Καταρχήν ζωγραφίζουμε διαφορετικά πράγματα. Ζητάμε ο ένας την γνώμη του άλλου χωρίς να προσπαθούμε να επιβάλουμε την κριτική μας ο ένας στον άλλο. Είμαστε μαζί 25 χρόνια, οπότε όπως λέει και το ρητό «άμα δεν ταιριάζαμε, δεν θα συμπεθεριάζαμε».
Σελίδα 3 από 3
Leave a reply