Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι σχεδιαστές μόδας δεν αρκούνται στο κλασσικό τρόπο διεξαγωγής ενός ντεφιλέ, που προϋποθέτει μια πασαρέλα και μοντέλα, να περπατούν σε αυτή φορώντας τα ρούχα της κολεξιόν, αλλά αναγάγουν το γεγονός, σε σώου, σε μια φαντασμαγορική παραγωγή.
Performance arts, θεατρικές προσεγγίσεις, εικαστικές παρεμβάσεις, χορός και τραγούδι είναι ίσως προσπάθειες, για να προσδώσουν ένα μεγαλύτερο νόημα ή απλώς να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις. Ωστόσο δεν παύουν να επιλέγουν στοιχεία, που αγγίζουν τα όρια της τέχνης, με αποτέλεσμα πολλοί να είναι αυτοί, που αναρωτιούνται, αν η μόδα είναι ουσιαστικά μια μορφή τέχνης.
Τα παραδείγματα πολλά με αποτελέσματα, που συναρπάζουν. Ο Ralph Lauren στη περσινή εβδομάδα μόδας στη Νέα Υόρκη, στην έναρξη του ντεφιλέ του εμφανίστηκε μέσω ενός 4D ολογράμματος, να αποχαιρετά το κοινό αλά Frank Sinatra πάνω σε μια λίμνη του Central Park, ο Tom Ford για τη κολεξιόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2016 γύρισε ένα μουσικό βιντεάκι με πρωταγωνίστρια τη Lady Gaga, o οίκος Viktor & Rolf παρουσίασε ένα μοντέλο στην κολεξιόν Άνοιξη/ Καλοκαίρι 2008, το οποίο εκτός από τα ρούχα «φορούσε» τους δικούς της προβολείς και τη δική της μουσική, ενώ ο Rick Owens στη φετινή εβδομάδα μόδας στο Παρίσι, έντυσε στη κυριολεξία τα μοντέλα του με άλλα μοντέλα!
Ο Hussein Chalayan, από την άλλη, θεωρείται από πολλούς περισσότερο καλλιτέχνης παρά μόδιστρος. Και πώς να μη συμφωνήσουμε, όταν στις επιδείξεις του έχουν φιγουράρει φορέματα, που είτε μετατρέπονται σε τραπέζι, είτε ρίχνουν λέιζερ ή αλλάζουν σχήμα με τη χρήση ενός τηλεχειριστηρίου. Σχεδόν κάθε δουλειά του έχει σκοπό, να εξελίξει τη έννοια της λέξης «μόδα» σε κάτι, που πλησιάζει πιο κοντά σε μια μορφή τέχνης. Δε σταματά, να πειραματίζεται με πρωτοποριακές τεχνολογίες στην ύλη υφασμάτων και προκάλεσε δέος, όταν στη φετινή παριζιάνικη εβδομάδα μόδας δυο μοντέλα του λούστηκαν από βροχή, η οποία έλιωσε τα φορέματα τους και αποκάλυψε δυο άλλα φορέματα από κάτω!
Για να μη μιλήσουμε για τον υπέρτατο θεατράλε Alexander Mc Queen, κάθε ντεφιλέ του οποίου επιχειρούσε, να αγγίξει αισθητικά το κοινό του και να προκαλέσει κάποιο συναίσθημα. Όπως έχει πει ο ίδιος, προτιμούσε χίλιες φορές, οι παρευρισκόμενοι να κάνουν εμετό μετά από το σώου του, παρά να συνεχίσουν φυσιολογικά τη βραδιά τους!
Ο Issey Miyake πάλι είναι ολόκληρο κεφάλαιο από μόνος του, καθώς από το 1971, δεν έχει σταματήσει να δουλεύει με τέτοιο τρόπο πάνω στη μορφή και τα υλικά, που το αποτέλεσμα έχει, να κάνει πολύ περισσότερο με γλυπτική παρά με μόδα. H εμβληματική σειρά ρούχων «Pleats Please», την οποία ο Miyake λάνσαρε το 1993 έχει αφήσει ιστορία στο τρόπο, που προσέγγισε τις πτυχώσεις και από τότε επαναλανσάρεται κάθε χρονιά.
Και ύστερα έχουμε τον Martin Margiela, μια από τις πιο αινιγματικές προσωπικότητες του κόσμου της μόδας, καθώς κατάφερε να διατηρήσει τη φυσική του παρουσία αόρατη, μακριά από συνεντεύξεις και φωτογραφίσεις. Λάτρης του αποδομημένου στυλ, των υπερβολικών και δυσανάλογων σχημάτων, προτίμησε να αφήσει τα ρούχα – κομμάτια τέχνης του, να πούνε την ιστορία του αντί για τον ίδιο.
Θα ήταν ιεροσυλία, να μην αναφερθούμε στον μαιτρ της κομψότητας Yves Saint Laurent, ο οποίος το 1965 συνέδεσε ξεκάθαρα το κόσμο της μόδας με το κόσμο της τέχνης, όταν παρουσίασε το περίφημο Mondrian φόρεμα του, το οποίο ήταν εμπνευσμένο από τη δουλειά του μοντερνιστή Ολλανδού ζωγράφου Pietr Mondrian.
Το ερώτημα είναι τόσο καίριο, που σε πολλά μουσεία του κόσμου, φιλοξενούνται εκθέσεις αφιερωμένες στη δουλειά διαφόρων σχεδιαστών μόδας και στην αλληλεπίδραση τους με τη τέχνη. To 2010 στο μουσείο Boymans van Beuningen στο Rotterdam, η έκθεση «The Art of Fashion» προσπάθησε, να διερευνήσει πόσο διακριτά είναι τα όρια μόδας – τέχνης, αναθέτοντας σε 5 διεθνείς σχεδιαστές μόδας, να σχεδιάσουν ένα αντικείμενο, που έφερνε κοντά τη τέχνη με τη μόδα. Κάτι ανάλογο επιχειρήθηκε και στο μουσείο Μπενάκη πέρυσι στην έκθεση «DESTEFASHIONCOLLECTION: 1 έως 8».
Από τις 07 Νοεμβρίου – 15 Μαΐου στο High Museum of Art στην Ατλάντα Αμερικής, παρουσιάζεται η έκθεση «Transforming Fashion» μιας από τις πιο πετυχημένες και εκκεντρικές σχεδιάστριες μόδας της εποχής μας, της Iris Van Herpen. Στην έκθεση αυτή θα έχουμε την ευκαιρία, να δούμε από κοντά 45 συναρπαστικά ρούχα από 15 κολεξιόν της σχεδιάστριας, επιλεγμένα για το καινοτόμο συνδυασμό υψηλής ραπτικής, χειροτεχνίας και φουτουριστικής ψηφιακής τεχνολογίας, που τα χαρακτηρίζουν.
Η Iris Van Herpen αντιλαμβάνεται τη μόδα μέσα από ένα πρίσμα έντονα καλλιτεχνικό, κάτι που είναι έκδηλο στα ντεφιλέ της, όπου προσθέτει πάντα κάτι, που αναγάγει τη πασαρέλα σε υπερθέαμα τέχνης. Πρωτοπόρος στη χρήση 3d printing για τη δημιουργία ενδυμάτων και υποδημάτων εδώ και χρόνια, στη φετινή της κολεξιόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2016, η Iris Van Herpen έστησε ένα σκηνικό σχεδόν εξωγήινο! Κεντρικό πρόσωπο ήταν η ηθοποιός Gwendoline Christie ή αλλιώς Brienne of Tarth στη γνωστή τηλεοπτική σειρά Game of Thrones, η οποία άφησε τις πανοπλίες για λίγο και ξάπλωσε σε ένα στρογγυλό βάθρο, όπου γιγάντια ρομποτικά γλυπτά έπλεκαν τρισδιάστατα επάνω στο σώμα της ένα διχτυωτό φόρεμα, ενώ γύρω της παρελαύναν τα μοντέλα φορώντας τα επίσης 3d printed ρούχα της συλλογής.
Η μόδα μπορεί, να θεωρείται από πολλούς επιφανειακή, όμως δε παύει, να είναι άρρηκτα δεμένη με τις κοινωνικές επιταγές κάθε εποχής, τις οποίες αφομοιώνει και αντικατοπτρίζει μέσω των ρούχων. Ακριβώς το ίδιο κάνει και η τέχνη, είναι το μέσο με το οποίο ο καλλιτέχνης εκφράζει τις κοινωνικές ανησυχίες και προβληματισμούς, που του γεννάει η εποχή που ζει. Το σίγουρο είναι, ότι ο κόσμος της μόδας εξελίσσεται, πειραματίζεται με καινούργιες τεχνολογίες και εμπνέεται από τη τέχνη, την οποία πολλές φορές συναγωνίζεται και μιμείται τόσο ευρηματικά, που το αποτέλεσμα ενώνει τους δυο κόσμους σε ένα. Και είναι ένας κόσμος πολύ ωραίος.
Author
Ελλίνα Στυλιάδου
Fashion Editor
Facebook Page : Ellina’s Stylish Journal
Leave a reply